تو به رسم بي وفــا ها ، دلمو شکستي راحــت

ولي من نفرين نکردم ، واستم دعــا مــي کردم 

تنها  بودم و من امّا ، تـو رو تنهـا  نمـي ذاشتم

من غرورمو شکستم ، تو دلم رو مي شکونــدي

تو دلم زار ميزدم من ، ولي اشکامــو نديــدي

اولش با مهربونيت ، دلمـــو به چنـــگ اُوردي

امّا وقتي که مي رفتي دلو با خـــودت نبـردي

رفتي و تنهام گذاشتي ، اولش گريه کار من شـد

توي اين قسمت بازي غصه تنها يار من شـــد

روزگار صفحش ورق خُرد ، اومده اون روي سکـه

قسمت دوم بازي : تـو شـــدي همـدم غصــه

حالا که همه گذاشتن تـو رو تنها تـــوي قصـه 

اومدي سراغ من باز ، ولي اين دفعه با گريـــه

امّا من ديگه نه اونم که واست دعـا بـخـونـــم 

واسه قلـب تـو بسوزم ، پــاي عشق  تو بمونم

ديگه واژه اي نمونده ، واسه از تو شعر سـرودن

ديگه هيچ دلي نمونده ، واسه بخشش و گذشتن

ديگه ديره واسه گريـه ، اومــده آخــر بـــازي

من بــرنده شدم و تو مثل يک بـازنـده باختي

مرگ من روزي فرا خواهد رسيد

در بهــــاري روشن از امواج نور

در زمستاني غبـــــــار آلود و دور

يا خــــزاني خالي از فرياد شور

مرگ من روزي فرا خواهد رسيد

روزي از اين تلخ و شيرين روزها

روز پوچي هـمچـو روزان دگــــر

ســــــايه اي زامــروزها ديروز ها

ديــــدگانم همچـــــو دالان هــــاي تار

گونه هـايم هـمچو مر مر هاي سرد

ناگهــان خوابي مـرا خواهــد ربود

من تهي خواهم شد از فـــــــرياد درد

مي خزنـــــــد آرام روي دفـتــــــرم

دستـهايم فارغ از افـســون شعــــر

يـــاد مي آرم کـــــه در دستـــــان من

روزگاري شعله مي زد خون شعـــــر

خاک ميخواند مرا هر دم به خويش

مي رسند از ره که در خاکم نهــــند

آه شـــايد عاشقـــــانم نيمـــــه شب

گـل بــه روي گــورغمنـاکم نهـــند

خدا